امام صادق-عليه السّلام-:

پيامبر اعظم-صلّي الله عليه و آله-:

وَ أمّا إبنَتي فاطِمَةُ فَإنّها سَيِّدَةُ نِساءِ العالَمينَ مِنَ الأوَّلينَ و الآخِرينَ وَ هيَ... .

و امّا دخترم فاطمه، پس به يقين او سرور زنان جهانيان از اوّلين تا آخرين است و او جزئي از من، نور چشم من، ميوه دل، و جان من در كالبد من است، و او حوريه‌اي انسان نماست كه هرگاه در محراب خود و در پيشگاه پروردگارش-جلّ جلاله- مي‌ايستد نورش بر فرشتگان آسمان مي‌درخشد آن سان كه نور ستارگان براي اهل زمين مي‌درخشد و خداوند-عزّ و جلّ- به فرشتگانش مي‌فرمايد: اي فرشتگانم! به كنيزم فاطمه بنگريد كه سرور كنيزان من است، در حالي پيش رويم ايستاده كه شانه‌هايش از خوف من ميلرزند و با دل خويش به پرستشم روي آورده است. شما را شاهد مي‌گيرم كه شيعيان او را از آتش امان دادم.

أمالي صدوق، ص175

«فتَلَقّي آدَمُ مِن رَبِّهِ كَلِماتٍ فتابَ عَلَيهِ إنَّهُ هُوَ التَّوّابُ الرَّحيمُ»(بقرة : 37)
پس آدم از پروردگارش كلماتي دريافت و خداوند تؤبه او را پذيرفت كه او تؤبه پذير و بخشاينده است.

عَن إبن عَبّاسٍ قالَ: سَألتُ النَّبي عَن الكَلِماتِ الَّتي تَلَقّاها آدَمُ مِن رَبِّهِ فتابَ عَلَيهِ، قالَ: سَألَهُ بحَقِّ مُحَمَّدٍ وَ عَليٍ وَ فاطِمَةَ وَ الحَسَنِ وَ الحُسَينِ إلّا تُبتَ عَلَيّ فتابَ اللهُ عَلَيهِ.
ابن عباس گفت: از پيامبر-صلّي الله عليه و آله- درباره كلماتي كه آدم از پروردگارش دريافت و خداوند تؤبه او را پذيرفت، پرسيدم، فرمود: از پروردگارش خواست: به حقّ محمّد و علي و فاطمه و حسن و حسين-عليهم السّلام- تؤبه‌ام را بپذير و خداوند تؤبه‌اش را پذيرفت.

معاني الخبار، ص 125