روزی ما دوباره کبوترهایمان را پیدا خواهیم کرد
ومهربانی دست زیبایی را خواهد گرفت.
روزی که کمترین سرود، بوسه است
و هر انسان برای هر انسان، برادری است.
روزی که دیگر درهای خانه شان را نمی بندند
قفل، افسانه ای ست
و قلب، برای زندگی بس است.
روزی که معنای هر سخن دوست داشتن است
تا تو به خاطر آخرین حرف دنبال سخن نگردی.
روزی که آهنگ هر حرف، زندگی ست
تا من به خاطر آخرین شعر رنج جستجوی قافیه نبرم.
روزی که هر لب ترانه ای ست
تا کمترین سرود، بوسه باشد.
روزی که تو بیایی، برای همیشه بیایی
ومهربانی با زیبایی یکسان شود.
روزی که ما دوباره برای کبوترهایمان دانه بریزیم...
و من آنروز را انتظار می کشم
حتّی روزی که دیگر نباشم.

ا.ش

امام صادق – علیه السّلام-:

     ... إنَّ یَومَ النِّیروز هُوَ الیَومُ الَّذی أخَذَ اللهُ فیهِ مَواثیقَ العِبادِ أن یَعبُدوهُ وَ لا یُشرکوا بِهِ شَیئاً وَ أن یُؤمنوا بِرُسُلِهِ وَ حُجَجِهِ وَ أن یُؤمِنوا بِالأئِمة... . وَ ما مِن یَومِ نِیروزٍ إلّا و نَحنُ نَتَوَقَّعُ فیهِ الفَرَجَ؛ لِأنَّهُ مِن أیّامِنا وَ أیّامِ شیعَتِنا ... .

     ... روز نوروز همان روزی است که خداوند در آن از بندگانش پیمان گرفته است که او را بپرستند و چیزی را شریک او نشمارند و به فرستادگان و حجّتهایش ایمان بیاورند و امامان را تصدیق کنند... .و روز نوروزی نیست جز آنکه ما در آن فرج را انتظار می کشیم؛ زیرا که آن از روزهای ما و از روزهای شیعیان ماست ... .

میزان الحکمة،ج7ص132

تو در آستانه تنهایی، راز «تولید» را برایم گشودی

و به شیخ قونیه،

که با چراغ در جست و جوی «انسان» بود

آموختی که انسان ساختنی است.

و آموختی تا در باغ دستهایش

رویش جوانه ها را انتظار بکشد.

آیة الله علی صفایی حائری(عین - صاد)

دلم گرفته است؛ چشمانم برای دیدنت بهانه می گیرند. نمی دانم با جای خالیت چه کنم؟

یک چیز را می دانی؟ بی تو، نفس کشیدن هم خفگی می آورد.

دلم گرفته است، دیروز گریه کردم، امّا، گریه هم آرامم نکرد. بگذار رک و راست بگویم کم کم دارم خسته می شوم؛ خسته از این زمانه شوم.

این روزها، کمترین چیزی که تقسیم می شود، باور است؛ باور. در عوض هر قدر بخواهی، تردید می یابی و نا امیدی.

دیشب یکی می گفت: «او اگر آمدنی بود، تا به حال آمده بود.» شنیده بودم که سالهای دوریت طولانی می شود، آنقدر که بعضی آمدنت را منکر می شوند و بعضی هم، بودنت را.

خسته ام، خسته از این ثانیه ها که بی تو می گذرند. خسته از این لحظه های خاکستری، لحظه های خالی از حضور سبز تو.

خسته ام، دلم گرفته است. تو که نیستی، نرخ سیمان هر روز بالا می رود، امّا از قدر ایمان هر دقیقه کاسته می شود. تو که نیستی از آسمان غفلت می بارند و در زمین پخش می کنند. صدای شیطان هم از در و دیوار فضا را پر می کند.

امید آمدنی ام، می دانم می آیی، امّا کی؟