دو سه روز پیش یکی از دوستان درباره «مقام قرب خدا» پرسید، قول دادم سؤالش بی جواب نمونه. این شد که باز رفتم سر کتابای بابام و چندتاشونو ورق زدم. یه داستان نظرمو جلب کرد، که ترجمه کردم.

نقل شده: حضرت عیسی با سه نفر برخورد کرد که لاغر و رنگ پریده شده بودند. به ایشان فرمود: چه اتقاقی برایتان افتاده؟چه می بینم؟ عرض کردند: ترس از جهنّم [به این روزمان انداخته]. فرمود: بر خداست که بیمناکان را امان دهد.

پس از آنها با سه نفر دیگر رو به رو شد، لاغرتر و رنگ پریده تر. فرمود: چه شده؟ چه می بینم؟ عرض کردند: از شوق بهشت [اینگونه شده ایم]. فرمود:بر خداست که آنچه آرزو دارید عطایتان کند.

سپس از سه نفر گذشت که از شدّت ضعف و دگرگونی احوال انگار روی صورتهاشان آیینه هایی از نور بود. فرمود: چه اتّفاقی برایتان افتاده؟ چه می بینم؟ عرض کردند:خدای عزّ و جلّ را دوست می داریم[این حالت از عشق اوست]. فرمود: «مقرّبون شمایید، مقرّبون شمایید!»

میزان الحکمة،ج8ص108

راستی تا یادم نرفته اینم بگم: حضرت امّ المؤمنین خدیجه کبری-سلام الله علیها- که در ایّام ارتحالشون به سر می بریم، طبق آیه «وَ السّابقونَ السّابقونَ، اُولئِکَ المُقَرَّبونَ»(واقعة، آیه 10 و 11) از همین آدماست. آدمایی که خدا رو می پرستن، نه از ترس دوزخ و نه به تمنای بهشت، خدا رو می پرستن فقط برای اینکه پرستیدنیه.

یه مناسبت که پیش میاد به هر وبلاگی سر می زنی می بینی به روز شده و کلّی فرمایشات.

این روزا همه درباره ماه خدا و مهمونی و توبه و مناجات و افطار و سحر و روزه و شبای قدر و خیلی چیزای دیگه، خیلی چیزای با ربط و بی ربط نوشتن و دیگران رو به فیض رسوندن. منم نخواستم از قافله عقب مونده باشم این شد که...؛ بگذریم.

تو این ماه، بعضیا مثل سال پیش و سالهای پیشتر تصمیم گرفتن از این به بعد یه جورایی یه جور دیگه زندگی کنن. خب این (به قول کارشناسای؟) فی حدّ نفسه خوبه. به قول معروف:

«صد بار اگر توبه شکستی باز آ        کین درگه ما درگه نومیدی نیست»

امّا اینکه «چه جوری یه جور دیگه بشیم؟»:

نسخه های زیادی هست که آدمو یه جورایی یه جور دیگه میکنن. من از اونجایی که تو این جور چیزا یه جورایی وسواس دارم گشتم پی یه نسخه که عوارض جانبی نداشته باشه. این شد که...، بازم بگذریم. امّا نسخه:

«یا ایّها الّذینَ امَنوا اُدخلوا فی السِّلم کافّة و لا تتَّبعوا خُطُواتِ الشَّیطانِ إنَّهُ لَکُم عَدُوّ مُبینٌ»

ای کسانی که ایمان آوردید همگی به مقام سلم درآیید و از پی وسوسه های شیطان نروید، که او دشمن آشکار شماست.(بقره،208)

امام باقر -علیه السّلام-:

«السِّلمُ هُم آلُ مُحَمَّد، اَمَرَاللهُ بالدّخولِ فیهِ»

سلم آل محمّدند، خداوند فرمود به آن پناه برید.

تفسیر نورالثقلین،ج1ص206

یکی از اصحاب امام صادق-علیه السلام- نقل میکند:

در حضور امام عرض کردم: آقای من! چه بسیار یاد «سلمان فارسی» را از شما میشنوم!

امام فرمود: نگو «سلمان فارسی»، بلکه باید بگویی «سلمان محمّدی»؛ آیا میدانی چرا زیاد از او یاد میکنم؟

1- مقدّم داشتن خواسته امیرالمؤمنین بر میل خودش.

2- دوست داشتن فقرا و ترجیح دادن آنها بر ثروتمندان.

ما

در عصر احتمال به سر می بریم

در عصر شک و شاید

در عصر پیشبینی وضع هوا

از هر طرف که باد بیاید

در عصر قاطعیّت تردید

عصر جدید

عصری که هیچ اصلی

جز اصل احتمال، یقینی نیست

 امّا من بی نام تو                     

 حتّی

 یک لحظه احتمال ندارم

چشمان تو

عین الیقین من

قطعیّت نگاه تو                      

 دین من است

 من از تو ناگزیرم

 من بی نام ناگزیر تو می میرم

قیصر امین پور

تجدّد و تمدّن جدید با همه ابعاد و ره آوردهایش، محصول خودبنیادی بشر غربی و انحراف تمام عیار او از آموزه های وحیانی است و با فرض حاکمیّت دین –به معنای جامع و حقیقی آن- هرگز تمدّنی از نوع تمدّن جدید، ظهور نخواهد کرد. به بیان روشنتر، اگر حاکمیّت اسلامی با حضور معصوم –علیه السّلام- و بسط ید او، تحقّق و تداوم پیدا می کرد و حاکم اسلامی، در مقام تمدّن سازی برمی آمد، محصول آن، تمدّنی از نوع تمدّن جدید و مشابه آن نبود، همانگونه که با ظهور حضرت بقیّة الله الاعظم(عج) و استقرار حاکمیّت صالحان، نشانی از این نوع تمدّن نخواهد بود.

مهدی نصیری

اسلام و تجدّد، ص12

امیرالمؤمنین -علیه السّلام-

«ألا إنَّ مَثَلَ آلِ مُحَمَّد کَمَثَل نُجوم السَّماءِ، إذا خَوی نَجمٌ طَلَعَ نَجمٌ، فکَأنَّکُم قَد تَکامَلَت مِنَ اللهِ فیکُمُ الصَّنائِعُ وَ أراکُم ما کُنتُم تَأمَلونَ»

آگاه باشید، مثل آل محمّد به ستارگان آسمان می ماند، اگر ستاره ای غروب کند ستاره ای دیگر طلوع میکند، گویا خداوند [در پرتو ایشان] نعمتهایش را برایتان به کمال میرساند و آنچه آرزو میکنید به شما می نمایاند.

نهج البلاغة، خطبه 101

امیرالمؤمنین -علیه السّلام-:

«ناصِرُنا وَ مُحِبُّنا یَنتَظِرُ الرَّحمِةَ، وَ عَدُوُّنا وَ مُبغِضُنا یَنتَظِرُ السَّطوَةَ»

یاور و دوستدار ما امیدوار رحمت است، و دشمن و کینه توز ما در انتظار قهر و سطوت.

نهج البلاغة،خطبه 109

بخوان به نام رهایی! بخوان به نام بلوغ! بخوان به نام صاعقه در التهاب شب.

بخوان به نام ساقه امید در پهندشت یأس! بخوان به نام خالق خورشید، و عشق را به اسم اعظم معشوق، از پس یلدای دیجور، نور باران کن.

بخوان نبی گرامی! بخوان رسول عشق و امید! بخوان به نام نامی توحید!

تو که خواندی...انبیاء انگشت حسرت به دندان گزیدند.

ابراهیم و اسماعیل از آنکه حرا بود و ما به مرمّت کعبه ایستادیم.

و موسی از آنکه به طور چرا رفتیم.

و عیسی از آنکه آنچه در زمین یافتنی بود، در آسمان چرا می جستیم.

سید مهدی شجاعی

امام صادق-علیه السّلام-:

«نَفَسُ المَهموم لَنا المُغتَمِّ لِظُلمِنا تَسبیحٌ وَ هَمُّهُ لَنا عِبادَةٌ»

نفس کسی که برای ما اندوهناک است و از ستمی که بر ما میرود غمگین میباشد، تسبیح، و تلاش او برای امر ما، عبادت است.

اصول کافی،ج2ص226