امیرالمؤمنین-علیه السّلام-

همانا من برای این روز [نهم ربیع الأوّل]، هفتاد و دو نام میشناسم.

این روز، غدیر ثانی، روز هدایت، روز برکت، عید الله الاکبر، روزی که دعا در آن پذیرفته میشود، روز پشیمانی ظالمان، روز فتح، روز قدرت، روز شادی شیعه، فطر ثانی‏، روز خوشنودی، عید اهل بیت، روزی که خداوند اعمال شیعه را میپذیرد، روز شادی اهل بیت، رور نابودی گمراهی، روز استراحت مؤمنین‏، روز شکر، روز دوستی و روز اسلام... میباشد.

بحارالانوار

پیامبر اکرم-صلّی الله علیه و آله- به امام حسن و امام حسین-علیهما السّلام- فرمود: گوارا باد بر شما برکت این روز[نهم ربیع الأوّل]، به درستی امروز همان روزی است که خداوند در آن دشمن خود و دشمن جدّ شما را هلاک میکند. امروز همان روزی است که در آن فرعون اهل بیت و همان کس که بر ایشان ستم روا داشت و حقّشان را غصب نمود، هلاک میشود.

خداوند به من وحی فرمود که: ای محمّد همانا من امروز را برای تو و اهل بیتت و هر آنکس از مؤمنین و شیعیان که ایشان را پیروی نماید، روز عید قرار دادم، و خویش را به عزّت و جلال و بلندی مرتبتم سوگند دادم که... هر سال در چنین روزی هزاران نفر از شیعیان و محبّین و دوستان شما را از آتش رها کنم، و سعی ایشان را پاداش دهم و گناهشان را ببخشایم و اعمالشان را بپذیرم.

امام هادی-علیه السّلام-:

دستهایم لایق ضریح تو نیست

به ضریح روشن تو؟

             برگشته و سرگشته به سمت تو آمده ام

و او آنگاه که رنگ قدسی سبز را بر میگزید جگر تفتیده خود را در انحنای شکوهمند تاریخ میدید.

او-چنانکه پدر- مظلوم زیست. اگر نه مظلومتر از برادر، همسنگِ او.

برادر-سلام الله علیه- را دشمن خارجی خواند امّا دوست «مذلُّ المؤمِنین» خطابش نکرد. گریز از دنیا و قدرتِ برادر بر همه از روز آشکارتر بود. برادر را کسی با تهمتِ «إنَّکَ تَدری الخِلافة» نیالود.

دشمن برادر، جانی و خونخوار بود و دشمن او سیاستمدار و مکّار هم.

برادر خدنگ از روبرو خورد و او خنجر از پشت. و هزار خنجر از پشت.

برادر مجال یافت که جنگ را به بیرون خانه کشاند و او در خانه مجبور به ستیز شد.

حماسه عاشقانه برادر آنچنان آشکار و هویدا بود که پس از اندی و برای همیشه سرلوحه حماسه های عالم قرار گرفت امّا حماسه عارفانه و حلیمانه او آنچنان پر رمز و راز و پیچیده بود که قرنها در ابهامی ناشی از انکار و جهالت محفوف ماند...

...آری او باید پایه گذار قیامی دیگر باشد حتی اگر خون دل یک عمر زندگانی توأم با حلم او در تشت بریزد.

آجَرَکَ اللهُ یا بَقیَّةَالله

پدر جان! زندگی بی تو خالی است، حیات بدون تو مرگ است و روشنی بی تو ظلمت.

آنکه گمشده ای دارد، همه جا به دنبال او میگردد، همه جا را خالی از او احساس میکند، پدر جان! من جانم را گم کرده ام. جگرم را گم کرده ام. قلبم را گم کرده ام.

گفتم شاید یعقوب وار به پیراهنت التیام بیابم، همان پیراهنی که علی تو را در آن غسل داده بود، امّا پیراهن خالیت بوی تو را در شامه ام زنده کرد و بیشتر آتشم زد، از حال و هوش رفتم آنچنانکه علی خود را شماتت میکرد از اینکه پیراهن را به دست من سپرده است.

بلال بعد از تو اذان نگفت و نمیگفت. به او گفتم: دوست دارم صدای مؤذّن پدرم را بشنوم، شاید از غم و غربتم کاسته شود.

«أللهُ أکبَر» را که گفت، گریه امانم را برید.

وقتی نوای «أشهَدُ أنَّ مُحَمَّداً رَسولُ الله» در گوش جانم نشست، صیهه ام آنچنان به آسمان رفت که همه ترسیدند، جانم به آسمان رفته باشد، وقتی به هوش آمدم، هر چه کردم، بلال دیگر ادامه نداد، گفت: ای دختر رسول خدا! بر جان شما میترسم.

چه کنم پدر؟ یادت همیشه هست و جای خالیت با هیچ چیز پر نمیشود.

آنچه فقط از من بر می آید این است که بنشینم کنار قبر تو و غربتم را زمزمه کنم:

آنکه شامه اش با تربت احمدی آشنا شده چه باک اگر پس از آن هیچ عطر و مشک و غالیه ای را نبوید.

به آنکه پنهانی لایه های زمین گشته است بگو آیا ضجّه و مویه و فغان مرا میشنود؟

مصیبت و اندوه آنچنان بر من مستولی شده است که اگر پنجه بر گلوی روز می انداخت، شب میشد.

من در سایه رحمت و حمایت محمّد بودم و تا آن دم که این سایه گسترده بود، من از هیچ چیز نمی ترسیدم.

امروز پر و بالم حتّی در مقابل فرومایگان ریخته است و می هراسم از ستم و ظالم را با ردایم دفع میکنم. حتّی قمریان هم شب هنگام بر شاخسار مصیبت من گریه میکنند.

حزن و اندوه پس از تو، تنها مونس من است و اشک تنها بالاپوش من.

مهدی آل محمّد-عجّل الله فرجه الشّریف-:

«إنّی لَأمانٌ لِأهل الأرض کَما أنَّ النُّجومَ أمانٌ لِاهل السَّماءِ»

همانا من پناه اهل زمینم آنگونه که ستارگان پناه اهل آسمانند.

امام صادق-علیه السّلام- فرمود:

هرکس این امر(فرج) را بشناسد و در انتظار آن بماند و نیکی را در آن بداند، به خدا سوگند به کسی ماند که با شمشیر خویش در رکاب قائم آل محمّد-عجّل الله فرجه الشّریف- بجنگد؛

سپس فرمود: بلکه به خدا سوگند همچون کسی است که با شمشیرش همراه پیامبر خدا-صلّی الله علیه وآله- جنگیده باشد؛

آنگاه برای بار سوّم فرمود: بلکه به خدا سوگند بسان کسی است که نزد رسول خدا-صلّی الله علیه وآله- در خیمه آن حضرت شهید شده باشد.