کاش می دانستم جای تو کجاست ؟

کاش می دانستم که کدامین زمین! کدامین خاک! جای پای توست....

چه سخت است بر من که همه را ببینم جز تو.

چه دشوار است بر من که هیچ ترنّمی، صدایی، نجوایی از تو نشنوم .

چه شکننده است بر من که غمی تو را - و نه من را- بیازارد، اندوهی تو را - و نه من را- احاطه کند وصدای من، هیچ به تو نرسد وفریاد و شکوای من به گوش تو آشنا نگردد .

جانم فدای تو! ای غایبی که ظهور به تو معنا می شود و وجود از تو تجسّم می یابد و...دلهای ما هماره آکنده از حضور حیاتبخش توست!...

جانم فدای تو!ای والاترین آرزوی هر مشتاق! ای برترین تمنّای هرمؤمن! ای زیباترین اجابت هر قنوت!...

تا کی در وجود تو حیران بمانم؟ با کدامین زبان تو را بخوانم؟ با وسعت کدامین دل به تو عشق بورزم؟ با دستهای کدامین نجوا به شاخسار عنایت تو بیاویزم؟...

غروب همیشه دلگیر جمعه هر دل منتظری را بی اختیار به یاد او می اندازد ، او که می آید؛

او که بیاید با دیدن غروب دل هیچکس نمی گیرد؛ نه! او که بیاید هیچوقت غروب نمی شود.

کی می شود که غروب جمعه ای را طلوع مهدی آل محمّد -ارواحنا فداه- روشن کند؟!

آنقدر حلقه زنم بر در میخانه عشق

تا کند صاحب میخانه به رویم در باز

مهدی جان! ما که به حیرانی عقل در وصف تو معترفیم، از برای وصل گرد کوی تو معتکفیم، حال مجنون صفتانی را بگو که برق نگاه تو دیده اند و در راه تو بیابان بیابان دویده اند؛ چگونه ممکن است دست از ترنج بشناسند آنان که جز تو را در سرای سپنج نشناسند؟

عصر پنجشنبه وقتی که خورشید اندک اندک سر بر غروب دلتنگی می نهد، وقتی آسمان پر می شود از فرشتگانی که با قلمهای طلا، صحیفه های نقره شان را از صلوات بر محمّد وآل محمّد پر می کنند، دل به هوای دیداری یا نسیم کرامتی و یا دست کم به هوای شیرینی راز و نیازی ، در هر تپشی، بر زلال ترین چشمه ی رحمت جاری خدا ، پیامبر مهربانیها، محمّد مصطفی (ص) و بر همه گلهای پاک بوستانش سلام و درود می فرستد و از این درودها ریسمانی می سازد تا بهشت، با کوله باری از هزاران اقاقیای نیکی و بارانی که هر قطره اش کدورت هزار گناه را می شوید وبا آن ریسمان تا هزار پله بالا می رود . تا آنجا که جز هاله ای از نور آبی اجابت چیزی نیست.

چه می شود اگر شبی تا میان آن هاله نور بالا رویم و در آن غوطه ور شویم و نورانیّت شب جمعه را دریابیم.

سبحان الله اگر این شب جمعه است با این روشنی؛ پس روز جمعه را چه نیاز به طلوع خورشید است؟ و لحظه ای دلت می لرزد واشک چشمت را پر می سازد و آرزو می کنی کاش خورشید جمعه ی موعودمان طلوع می کرد و ما در چشمه ی نورش همه تاریکی دلمان را می شستیم.

سینه های منتظر فردایی را به چشم خواهند دید که بهار با همه مهربانیش به خانه هایشان سر می زند . لبهای تشنه دیدارش بر جویبارهای رحمتش در آیند و سیراب شوند . وعالم وجود در پی عطشی طولانی وسوزان از زلال حیات بخش حضورش لبریز شود .

او می آید و زمین را که از سیاهی ظلم تار شده است ، به نور عدل روشن می کند . او می آید و آسمان دلها را از نور معرفت و ایمان لبریز می سازد . او می آید و ریشه ستم و تباهی را با نگاه مقتدرش می خشکاند .

او می آید و آن روز بهاری را آسمانیان ، آنان که دلهاشان بهاری است به چشم خواهند دید .

سالهاست که به تمنای ظهور او دست به دعا بر داشته ایم . در انتظارش شکوه ها دردل داریم و از دوریش داغها بر سینه ... .

سالهاست که از عشق او دم می زنیم و زندگی را با شربت تلخ صبوری می گذرانیم . واین دوری ، این سرما و تاریکی و خزان زدگی ، و این تلخی صبر، تصویرعمل ماست که در آیینه حکمت خدا افتاده است ... .

اگر به زلف دراز تو دست ما نرسد

گناه بخت پریشان و دست کوته ماست

عجب داستان شگفتی است داستان عاشقی ما و غفلتمان !...