دلم گرفته است؛ چشمانم برای دیدنت بهانه می گیرند. نمی دانم با جای خالیت چه کنم؟

یک چیز را می دانی؟ بی تو، نفس کشیدن هم خفگی می آورد.

دلم گرفته است، دیروز گریه کردم، امّا، گریه هم آرامم نکرد. بگذار رک و راست بگویم کم کم دارم خسته می شوم؛ خسته از این زمانه شوم.

این روزها، کمترین چیزی که تقسیم می شود، باور است؛ باور. در عوض هر قدر بخواهی، تردید می یابی و نا امیدی.

دیشب یکی می گفت: «او اگر آمدنی بود، تا به حال آمده بود.» شنیده بودم که سالهای دوریت طولانی می شود، آنقدر که بعضی آمدنت را منکر می شوند و بعضی هم، بودنت را.

خسته ام، خسته از این ثانیه ها که بی تو می گذرند. خسته از این لحظه های خاکستری، لحظه های خالی از حضور سبز تو.

خسته ام، دلم گرفته است. تو که نیستی، نرخ سیمان هر روز بالا می رود، امّا از قدر ایمان هر دقیقه کاسته می شود. تو که نیستی از آسمان غفلت می بارند و در زمین پخش می کنند. صدای شیطان هم از در و دیوار فضا را پر می کند.

امید آمدنی ام، می دانم می آیی، امّا کی؟

دو سه روز پیش یکی از دوستان درباره «مقام قرب خدا» پرسید، قول دادم سؤالش بی جواب نمونه. این شد که باز رفتم سر کتابای بابام و چندتاشونو ورق زدم. یه داستان نظرمو جلب کرد، که ترجمه کردم.

نقل شده: حضرت عیسی با سه نفر برخورد کرد که لاغر و رنگ پریده شده بودند. به ایشان فرمود: چه اتقاقی برایتان افتاده؟چه می بینم؟ عرض کردند: ترس از جهنّم [به این روزمان انداخته]. فرمود: بر خداست که بیمناکان را امان دهد.

پس از آنها با سه نفر دیگر رو به رو شد، لاغرتر و رنگ پریده تر. فرمود: چه شده؟ چه می بینم؟ عرض کردند: از شوق بهشت [اینگونه شده ایم]. فرمود:بر خداست که آنچه آرزو دارید عطایتان کند.

سپس از سه نفر گذشت که از شدّت ضعف و دگرگونی احوال انگار روی صورتهاشان آیینه هایی از نور بود. فرمود: چه اتّفاقی برایتان افتاده؟ چه می بینم؟ عرض کردند:خدای عزّ و جلّ را دوست می داریم[این حالت از عشق اوست]. فرمود: «مقرّبون شمایید، مقرّبون شمایید!»

میزان الحکمة،ج8ص108

راستی تا یادم نرفته اینم بگم: حضرت امّ المؤمنین خدیجه کبری-سلام الله علیها- که در ایّام ارتحالشون به سر می بریم، طبق آیه «وَ السّابقونَ السّابقونَ، اُولئِکَ المُقَرَّبونَ»(واقعة، آیه 10 و 11) از همین آدماست. آدمایی که خدا رو می پرستن، نه از ترس دوزخ و نه به تمنای بهشت، خدا رو می پرستن فقط برای اینکه پرستیدنیه.

یه مناسبت که پیش میاد به هر وبلاگی سر می زنی می بینی به روز شده و کلّی فرمایشات.

این روزا همه درباره ماه خدا و مهمونی و توبه و مناجات و افطار و سحر و روزه و شبای قدر و خیلی چیزای دیگه، خیلی چیزای با ربط و بی ربط نوشتن و دیگران رو به فیض رسوندن. منم نخواستم از قافله عقب مونده باشم این شد که...؛ بگذریم.

تو این ماه، بعضیا مثل سال پیش و سالهای پیشتر تصمیم گرفتن از این به بعد یه جورایی یه جور دیگه زندگی کنن. خب این (به قول کارشناسای؟) فی حدّ نفسه خوبه. به قول معروف:

«صد بار اگر توبه شکستی باز آ        کین درگه ما درگه نومیدی نیست»

امّا اینکه «چه جوری یه جور دیگه بشیم؟»:

نسخه های زیادی هست که آدمو یه جورایی یه جور دیگه میکنن. من از اونجایی که تو این جور چیزا یه جورایی وسواس دارم گشتم پی یه نسخه که عوارض جانبی نداشته باشه. این شد که...، بازم بگذریم. امّا نسخه:

«یا ایّها الّذینَ امَنوا اُدخلوا فی السِّلم کافّة و لا تتَّبعوا خُطُواتِ الشَّیطانِ إنَّهُ لَکُم عَدُوّ مُبینٌ»

ای کسانی که ایمان آوردید همگی به مقام سلم درآیید و از پی وسوسه های شیطان نروید، که او دشمن آشکار شماست.(بقره،208)

امام باقر -علیه السّلام-:

«السِّلمُ هُم آلُ مُحَمَّد، اَمَرَاللهُ بالدّخولِ فیهِ»

سلم آل محمّدند، خداوند فرمود به آن پناه برید.

تفسیر نورالثقلین،ج1ص206

یکی از اصحاب امام صادق-علیه السلام- نقل میکند:

در حضور امام عرض کردم: آقای من! چه بسیار یاد «سلمان فارسی» را از شما میشنوم!

امام فرمود: نگو «سلمان فارسی»، بلکه باید بگویی «سلمان محمّدی»؛ آیا میدانی چرا زیاد از او یاد میکنم؟

1- مقدّم داشتن خواسته امیرالمؤمنین بر میل خودش.

2- دوست داشتن فقرا و ترجیح دادن آنها بر ثروتمندان.